{"id":1829,"date":"2014-09-07T00:32:31","date_gmt":"2014-09-06T23:32:31","guid":{"rendered":"http:\/\/opdacia.org\/?p=1829"},"modified":"2014-09-07T00:50:13","modified_gmt":"2014-09-06T23:50:13","slug":"oppgjer-og-kjaerleikens-fellesskap","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.opdacia.org\/?p=1829","title":{"rendered":"Oppgjer og kj\u00e6rleikens fellesskap"},"content":{"rendered":"

\"CONFESSION_1\"<\/a>Kj\u00e6re br\u00f8r og systre!<\/strong><\/span><\/p>\n

23. alm. s\u00f8ndag (A)<\/span><\/a><\/span><\/p>\n

Det handlar i dag om kyrkja, om Kristi kyrkje, Guds kyrkje, som ein fellesskap der Gud er n\u00e6r og handlar med oss, midt i mellom oss.<\/span><\/p>\n

Kyrkja er menneskeleg, for ho best\u00e5r av menneske \u2013 men samtidig er ho guddomleg, heilag; nettopp fordi Gud er n\u00e6r, fordi han har kalla henne saman,\u00a0ekkles\u00eda<\/em>\u00a0\u2013 det greske ordet tyder nettopp ei offentleg, samankalla forsamling. Kyrkja er heilag fordi ho er grunnlagd og stifta av Kristus, fordi han utf\u00f8rer sitt verk gjennom henne. Kyrkja er ikkje noko som blei laga seinare, slik ein hevdar b\u00e5de i den liberale teologien og i mange protestantiske r\u00f8rsler: -Jesus forkynte Guds rike, men i staden fekk vi kyrkja.<\/span><\/p>\n

For katolske kristne er det kl\u00e5rt at \u00e5 vere kristen og \u00e5 tilh\u00f8yre kyrkja, er \u00e9i og same sak, at det h\u00f8yrer ul\u00f8yseleg saman. <\/span><\/p>\n

Vi h\u00f8yrer i dag at kyrkja b\u00e5de er eit ordna samfunn \u2013 eit retts-samfunn, kunne vi seie \u2013 og eit \u00e5ndeleg samfunn. Kyrkja er ein plass for oppgjer p\u00e5 ein ordna m\u00e5te, for disiplin og faste prosedyrar \u2013 og ein kj\u00e6rleikens fellesskap, ein syskenfellesskap og ein b\u00f8nefellesskap.<\/span><\/p>\n

Der synda p\u00e5 ein tydeleg og manifest m\u00e5te skandaliserer og skadar fellesskapen, skal det gjerast opp. Ikkje berre privat, men kyrkjeleg, offisielt. Du skal g\u00e5 i rette med din bror, personleg, men om det er naudsynt, er det ogs\u00e5 ei sak for kyrkja \u2013 som Gud har gjeve fullmakt til \u00e5 l\u00f8yse og binde, alts\u00e5 til \u00e5 ut\u00f8ve ei \u00e5ndeleg rettsfullmakt p\u00e5 jorda, p\u00e5 Guds vegner. Som Jesus seier:\u00a0Alt hva dere binder p\u00e5 jorden, skal v\u00e6re bundet i himmelen; og alt hva dere l\u00f8ser p\u00e5 jorden, skal v\u00e6re l\u00f8st i himmelen<\/em>. Det er dette vi kallar nyklemakta. Dersom vi ikkje gjer bot, har vi brote, ikkje berre med Gud, men med kyrkja, og vi\u00a0skal st\u00e5 i samme stilling som en hedning, eller en tolloppkrever,<\/em>\u00a0h\u00f8yrde vi, som ein av folkeslaga utanfor Israel, som ein tollar og landssvikar. Dette er det som i den kyrkjelege disiplinen blir kalla \u201dekskommunikasjon\u201d \u2013 \u00e5 bli halden utanfor nattverdsamfunnet, utanfor kommunionen. \u00a0Ikkje for \u00e5 bli hengt ut, men for \u00e5 bli henta inn igjen, nettopp gjennom bota, gjennom oppgjeret, gjennom avl\u00f8ysinga, gjennom tilgjevinga, gjennom n\u00e5den.<\/span><\/p>\n

Vi skal merke oss at ogs\u00e5 n\u00e5r det gjeld dette, er det Jesus sj\u00f8lv som gir oss dei barske og tydlege orda, ikkje ein eller annan sur apostel eller kyrkjefader. Han vil rett og slett at kyrkja skal vere eit ope og skv\u00e6rt samfunn. Alvoret og syndene skal ikkje feiast under teppet. Det skal takast eit oppgjer p\u00e5 ein ordna m\u00e5te.\u00a0 Nettopp det at vi er br\u00f8r og systre, fordrar forsoning, vedkjenning, bot. Kj\u00e6rleiken gler seg ikkje ved urett, men han gler seg ved sanninga, st\u00e5r det nettopp i Kj\u00e6rleikens h\u00f8gsong, 1 Kor 13.<\/span><\/p>\n

Men kyrkja er \u00f2g staden der Gud er n\u00e6r og h\u00f8yrer v\u00e5r b\u00f8ner og tek i mot v\u00e5r tilbeding:<\/span><\/p>\n

S\u00e5 fremt to av dere blir eninge om \u00e5 be om noe, skal dere f\u00e5 det av min Far i himlene, hva det enn er. For der hvor to eller tre er kommet sammen i mitt navn, der er jeg selv midt iblant dem.<\/em><\/span><\/p>\n

Her er det ikkje snakk om ei lita privatforsamling, men nettopp om\u00a0ekkles\u00eda-<\/em>en, om Guds kyrkje, som ein offentleg storleik. For at ei synagogeforsamling skulle gjelde som ei offentleg gudstenesteforsamling, m\u00e5tte\u00a0 det vere eit visst antal j\u00f8diske menn tilstades. Kristi kyrkje framst\u00e5r nettopp som kyrkje n\u00e5r minst to eller tre \u2013 det vere seg menn eller kvinner-\u00a0 er samla i hans namn; med alt det innber, p\u00e5 ein ordna m\u00e5te, slik som i messa. \u2013 F\u00f8r templet i det gamle Israel blei borte, var det der Gud p\u00e5 ein s\u00e6rleg m\u00e5te h\u00f8yrde folkets b\u00f8ner, eller n\u00e5r dei vende seg mot templet, mot Jerusalem. Som kong Salomo seier i den store b\u00f8na han ber fram d\u00e5 det fyrste templet blei vigsla:<\/span><\/p>\n

Vak over dette huset, dag og natt, over den staden der namnet ditt skal bu, som du har sagt. H\u00f8yr dei b\u00f8nene som tenaren din ber fram for deg, vend mot denne staden\u2026 Og n\u00e5r du h\u00f8yrer dei i himlen, der du bur, s\u00e5 b\u00f8nh\u00f8yr og tilgjev!\u2026 N\u00e5r himmelen er stengd s\u00e5 det ikkje kjem regn\u2026 N\u00e5r det vert hungersnaud i landet\u2026\u00a0\u00a0<\/em>\u2013 og Salomo nemner mange ting som folket vil f\u00e5 bruk for \u00e5 be om, b\u00e5de i strid og i fred\u00a0\u2013\u00a0 d\u00e5 m\u00e5 du h\u00f8yra dei inderlege b\u00f8nene deira i himlen, der du bur og hjelpa dei til deira rett<\/em>\u00a0(1 Kong 8, 12ff).<\/span><\/p>\n

Br\u00f8r og systre, det er denne \u201dretten\u201d til \u00e5 be om alt vi har p\u00e5 hjarta, Guds borns rett, vi ut\u00f8var n\u00e5r vi ber i det som i den nye pakta er Guds tempel \u2013 nettopp Guds kyrkje, Kristi kyrkje. Difor skal vi alltid kome til Guds hus, ikkje minst til messa, med verkeleg b\u00f8n i hjarte og munn. Som vi har sagt f\u00f8r: Ver dristig n\u00e5r du ber! Vit kva du vil! Renn hjartet ditt ut for Gud. Di b\u00f8n blir styrkt nettopp n\u00e5r ho blir sameina med heile kyrkja si b\u00f8n.<\/span><\/p>\n

Det kan synest nesten dumdristig av Gud \u00e5 love at han skal h\u00f8yre v\u00e5re b\u00f8ner. Ofte synest det som om han ikkje h\u00f8yrer. Det finst ingen fasit p\u00e5 dette. \u00c5 vandre med Gud, krev sin mann og si kvinne, krev at du ogs\u00e5 m\u00e5 g\u00e5 gjennom m\u00f8rke passasjar og likevel halde fast. Ja, Jesus sj\u00f8lv m\u00e5tte rope ut p\u00e5 Golgata:\u00a0Min Gud, min Gud, kvifor har du forlate meg? \u2013\u00a0<\/em>Og likevel sa han:\u00a0Fader, i dine hender, overgjev eg mi \u00e5nd.<\/em><\/span><\/p>\n

Difor seier eg, trass alt, midt i alt:\u00a0\u201dDet er svar underveis\/engler kommer med bud\/om det dr\u00f8yer, det fram dog skal n\u00e5!<\/strong>\u201d<\/span><\/p>\n

Saman med heile kyrkja, legg eg mitt liv i hans hand.<\/span><\/p>\n

Denne preika publiserte broder Arnfinn p\u00e5 bloggen sin \u2013http:\/\/arnfinnharam.wordpress.com\/<\/a>\u00a0– den 4. september 2011.<\/em><\/span><\/p>\n

\"Arnfinn<\/a>

Arnfinn Haram OP (1948-2012),
St. Dominikus kloster, Oslo<\/p><\/div>\n

\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Kj\u00e6re br\u00f8r og systre! 23. alm. s\u00f8ndag (A) Det handlar i dag om kyrkja, om Kristi kyrkje, Guds kyrkje, som ein fellesskap der Gud er n\u00e6r og handlar med oss, midt i mellom oss. Kyrkja er menneskeleg, for ho best\u00e5r … Les videre →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":"","_links_to":"","_links_to_target":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-1829","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-prekener-ar-a"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1829","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1829"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1829\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1837,"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1829\/revisions\/1837"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1829"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1829"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.opdacia.org\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1829"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}